به گزارش پایگاه خبری گلوگاه ما،به نقل از خبرنگار گروه ورزشی پایگاه خبری تحلیلی «بلاغ»؛ مسابقات کشتی آزاد و فرنگی قهرمانی آسیا در قرقیزستان، بار دیگر معادلات قدرت در جهان را به نفع ایران تغییر داد. درخشش تیم ملی با ۸ مدال رنگارنگ در آزاد و ۱۰ مدال در فرنگی، نویدبخش روزهای روشنی است. اما نقطه اوج این درخشش، تثبیت جایگاه دو ستاره بیحاشیه از جنس غیرت مازندرانی بود.
امیرحسین زارع، پدیده سنگینوزن کشتی آزاد جهان، با اقتدار تمام بر سکوی ۱۲۵ کیلوگرم آسیا ایستاد و نام خود را در صدر رنکینگ جهانی ثبت کرد. محمدهادی ساروی نیز در وزن ۹۷ کیلوگرم فرنگی، با نمایشی فنی و قدرتمندانه، تاج رتبهبندی جهانی را بر سر نهاد. این دو آملی، نه تنها مدال، که اعتبار و چشماندازی از آیندهای درخشان را برای کشتی ایران به ارمغان آوردهاند.
آمل؛ شهر المپیکی اما تشنه امکانات
مردم آمل به درستی به این دو قهرمان و پیش از آن، نسلی از نامداران کشتی ایران میبالند. لقب «شهر المپیکی ایران» هدیهای نیست که آمل به خود داده، بلکه حاصل دههها تلاش بیوقفه، خون، عرق و شکستن استخوانهای جوانانی است که از کوچهپسکوچههای این شهر به قلههای جهان رسیدهاند. با این حال، تناقض تلخی وجود دارد: شهری که این همه قهرمان جهانی و المپیکی پرورش داده، هنوز از داشتن یک سالن اختصاصی و استاندارد کشتی با امکانات فیزیوتراپی و استعدادیابی مدرن محروم است. زمین چمن استاندارد، پیست دو و میدانی مناسب، و سالنهای چندمنظوره برای پرورش استعدادهای خام، از جمله نیازهای مبرمی است که دل مردم و ورزشکاران را خون میکند.
برای درک عمق این مطالبه، پای صحبتهای سه نسل از ورزش آمل نشستهایم؛ از پیشکسوتی که خاطرات قهرمانان قدیم را زمزمه میکند تا قهرمان ملی بازنشسته و یک ورزشکار جوان و یک پدر ورزشدوست.
حمید آقاجانی پیشکسوت کشتی آمل با ۳۷ سال سابقه مربیگری در گوشه خانه کشتی آمل با چهرهای چروکیده اما چشمانی برقزننده از غیرت، روبهرو میشوم و در گفتگو با خبرنگار بلاغ توضیح میدهد: به یاد دارم هنگامی که قاسم رضایی از این دیار به تیم ملی راه یافت و افتخار قهرمانی جهان و المپیک را کسب کرد، همین تشک کشتی در اختیار ورزشکاران بود.
وی ادامه داد: اکنون نسل طلایی امیرحسین زارع و محمدهادی ساروی پا به عرصه گذاشته، اما همچنان همان تشک فرسوده مورد استفاده قرار میگیرد. آیا شایسته است شهری که دو کشتیگیر رنکینگ یک جهان را در اختیار دارد، فاقد یک سالن ششهزار نفری باشد؟
این پیشکسوت ورزشی گفت: از مسئولان استانی و کشوری صرفاً یک خواسته داریم: به جای تبریکهای تشریفاتی، یک سالن اختصاصی کشتی با کفپوش استاندارد، دستگاههای فیزیوتراپی و استخر کوچک برای ریکاوری قهرمانان تأمین شود. این حداقل حقی است که نادیده گرفته شده است. نسل طلایی کشتی آمل به دلیل نبود فضای مناسب تمرینی در حال هدررفت است.
لزوم حفظ سرمایه ملی
رشید پهلوانزاده قهرمان اسبق تیم ملی کشتی، دارنده مدال طلا آسیا رده جوانان که خود روزگاری از همین کوچههای آمل به تیم ملی رسیده، با صدایی گرفته اما مصمم در گفتگو با بلاغ گفت: من از دورانی میگویم که برای یک جفت کفش کشتی، از این شهر تا تهران دنبال اسپانسر میگشتیم. امروز وضع بهتر شده؟ بله، اما به هیچ وجه در شأن قهرمانان جهانی ما نیست. من امیرحسین زارع و هادی ساروی را از نزدیک میشناسم. آنها در اوج فروتنی، با حداقل امکانات به اینجا رسیدهاند.
وی ادامه داد: اما سوال من از رئیس فدراسیون کشتی و وزیر ورزش این است: آیا منتظرید این دو قهرمان بازنشسته شوند تا برای آمل سالن بسازید؟ وعده آکادمی تخصصی کشتی در آمل سه سال است روی کاغذ مانده. استعدادیابی مدرن یعنی چه؟ یعنی ما باید با دستگاههای آنالیز حرکت، پزشکی ورزشی و تغذیه، نسل بعدی را تربیت کنیم.
این قهرمان توضبح داد: در آمل حتی یک اتاق استاندارد برای آنالیز فیلم کشتی گیران نداریم. مطالبه من از نمایندگان مجلس و کمیته ملی المپیک این است: برای آمل یک برنامه ۵ ساله زیرساختی تدوین کنید و اعتبار آن را جداگانه در بودجه لحاظ کنید. قهرمانان ما سکوی تبلیغات سیاسی نیستند؛ آنها سرمایه ملیاند.
تشکهایمان کهنه است
سعید محمدپور ورزشکار جوان تیمهای پایه آمل، ۱۹ ساله در حالی که زانوی باندپیچیاش از شدت تمرین در زمین ناهموار درد میکند، با اشک پنهانی در گفتگو با بلاغ گفت: آقا من عاشق کشتیام، مثل زارع. هر روز از ۵ کیلومتر آن طرف شهر خودم را از روستا با ماشین کرایه ای و حتی پیاده به این خانه کشتی میرسانم. اما وقتی میبینم تشکهایمان کهنه است، وسایل بدنسازی نداریم، و حتی یک آبسردکن سالم در سالن نیست، دلم میشکند.
وی تاکید میکند: آخر چرا شهر ساری و بابل و قائمشهر سالن دارند، اما ما که قهرمان جهان میدهیم، نداریم؟ مسئولان شهرداری و شورای شهر یک بار به ما سر بزنند. زمین چمن استاندارد که دیگر حرف ندارد؛ برای فوتبال هم که شده، آمل یک زمین استاندارد میخواهد. من از رسانهها میخواهم صدای مرا به گوش مسئولان برسانند: اگر امروز به ما نرسند، فردا نسل زارع و ساروی دیگر تکرار نمیشود.
علی رضا محسنی پدر نوجوانان ورزشکار کشتی و ووشو با لهجه مازندرانی و لحنی پدرانه اما پرخاشگرانه از بیعدالتی میگوید که ما مردمان آمل قدرشناسیم. به فدراسیون و تیم ملی افتخار میکنیم. اما این همه قهرمان پرورش دادهایم، حالا نوبت مسئولین است که جواب غیرت ما را بدهند.
وی گفت: من پدر دو ورزشکار هستم پسرم در کشتی ودخترم ووشو تمرین می کند. هزینه ماهیانه تمرین، تغذیه، رفتوآمد و گاهی فیزیوتراپی خصوصی از جیب من و صدها پدر دیگر میرود. مسئولین استانی چرا به ما کمک نمیکنند؟ بیمه مربیان و ورزشکاران، پاداشهای به موقع، و مهمتر از همه، احداث یک سالن چندمنظوره با امکانات پزشکی – ورزشی، کمترین خواسته ماست. فرماندار و شهردار آمل بدانند: مردم از شعار خسته شدهاند.
این پدر توضیح داد: اگر بودجه ندارید، از ظرفیت خیرین ورزشیار استفاده کنید. ما خودمان آماده همکاری هستیم، اما میخواهیم ببینیم مسئولان هم پای کارند یا فقط روز قهرمانی، عکس یادگاری میگیرند.
از شعار تا عمل؛ مطالبات شفاف مردم آمل
اکنون که امیرحسین زارع و محمدهادی ساروی پرچمدار این افتخارآفرینی هستند، مردم آمل با لحنی امیدوار اما قاطع، فریاد برمیآورند:
۱. مسئولین شهرستانی و استانی: انتظار میرود فرمانداری، شهرداری و اداره کل ورزش مازندران، نگاه ویژه به آمل به عنوان قطب کشتی کشور داشته باشند. بودجههای استعدادیابی، تجهیز خانههای کشتی، و پوشش بیمه و معیشت مربیان دلسوز، کمترین کاری است که باید فوری انجام شود.
۲. نمایندگان مجلس و مسئولین کشوری: از رئیس فدراسیون کشتی تا وزیر ورزش و کمیته ملی المپیک، باید بدانند که آمل یک ظرفیت تمامنشدنی است. وعده احداث سالن ۶ هزار نفری و آکادمی تخصصی کشتی دیگر نباید روی کاغذ بماند. این قهرمانان جهانی سکوی تبلیغات نیستند؛ آنها سرمایههای ملیاند که باید برای نسل بعدی نیز بستر پرورش پیدا کنند.
۳. رسانهها و نخبگان: مطالبهگری آگاهانه و مستمر، میتواند چرخهای بیتحرکی را به حرکت درآورد. آمل نیازی به وعدههای تکراری ندارد؛ به یک نقشه راه عملی برای تبدیل شدن به قطب زیرساختهای ورزشی کشور نیاز دارد.
نشاط و امید در سایه عدالت ورزشی
ایجاد فضای شاداب و امیدآفرین در جامعه، تنها با قهرمانیهای مکرر میسر نمیشود. وقتی جوانان آملی میبینند که فرزند همین خطه، زارع و ساروی، در جهان افتخار میآفرینند، اما خودشان در زمین خاکی تمرین میکنند، این احساس دوگانه (شادی از موفقیت و ناراحتی از کمبودها) به ناامیدی تبدیل میشود.
مسئولین بدانند: توجه به زیرساختهای ورزشی در آمل، نه یک هزینه، که یک سرمایهگذاری تمامعیار برای تولید سرمایههای اجتماعی و نمادهای امید ملی است. مردم این شهر نشان دادهاند که اگر امکانات فراهم شود، المپیکیهای بیشتری به جهان معرفی خواهند کرد.
به گزارش بلاغ؛ امیرحسین زارع و محمدهادی ساروی، پرچمداران امروز کشتی ایران، از آمل برخاستهاند. مسئولیت مسئولین استانی و کشوری در قبال این شهر، دوچندان شده است. بیایید با فراهم کردن بستر مناسب، از اسطورهسازیهای گذشته فراتر رویم و زمینه را برای اسطورههای آینده فراهم کنیم. مردم آمل، قدرشناس و پیگیر هستند؛ آنها میدانند که چگونه با مطالبهگری به حق، از سرمایههای ورزشی کشور حراست کنند. این بار، نوبت مسئولین است که پاسخگوی این غیرت و حماسه باشند.
گزارش: مجید ناییجی
انتهای خبر/