به گزارش پایگاه خبری گلوگاه ما،زینبالسادات حسینی در گفتگو با خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری «بلاغ» با اشاره به اهمیت این ایام اظهار کرد: پایان شعبان، در حقیقت پایان یک دوره آمادگی و ورود به میعادگاهی بزرگ است. شعبان، ماه تمرین محبت و استغفار بود و رمضان، ماه تحقق این آمادگی در میدان عمل است. با رؤیت هلال ماه رمضان، گویی پردهای تازه در زندگی معنوی انسان گشوده میشود.
وی با بیان اینکه رمضان از ریشه «رمض» به معنای شدت گرما و تابش سوزان خورشید بر رمل معنا شده است، افزود: این نامگذاری سرشار از ظرافت معنایی است. همانگونه که شنهای بیابان زیر تابش آفتاب گداخته میشوند، دل انسان نیز در پرتو ریاضت روزه و تحمل عطش و گرسنگی، از آلودگیها پاک میشود. رمضان، ماه سوختن ناخالصیها و زنده شدن حقیقت وجود انسان است.
این استاد حوزه ادامه داد: روزه تنها امساک از خوردن و آشامیدن نیست؛ بلکه تمرینی برای مهار نفس، مدیریت خواستهها و تقویت اراده است. انسان در گرمای تشنگی و سختی روزه، به ضعف و نیازمندی خویش پی میبرد و همین درک، زمینه خشوع و بندگی حقیقی را فراهم میکند.
حسینی با اشاره به دعای منقول از امام صادق (ع) برای آغاز ماه رمضان تصریح کرد: در این دعا، امام(ع) به ما میآموزد که چگونه با توبهای صادقانه، نیتی خالص و قلبی خاشع وارد این ماه شویم. مضمون این دعا یادآور آن است که اگر قرار است رمضان برای ما برکتآفرین باشد، باید از همین لحظه نخست، با خود و خدای خویش صادق باشیم.
وی افزود: در این مناجات نورانی، درخواست توفیق روزهداری حقیقی، بهرهمندی از تلاوت قرآن و درک شبهای قدر مطرح میشود. این نشان میدهد که رمضان یک برنامه جامع تربیتی است؛ برنامهای که از اصلاح نیت آغاز میشود و به تحول در رفتار و سبک زندگی میانجامد.
این کارشناس مسائل دینی با تأکید بر اینکه رمضان ماه نزول قرآن کریم است، خاطرنشان کرد: اگر بخواهیم حقیقت این ماه را دریابیم، باید پیوند خود را با قرآن تقویت کنیم. رمضان فرصتی است تا نهتنها به تلاوت، بلکه به تدبر و عمل به آیات الهی بپردازیم. قرآن در این ماه نازل شد تا راهنمای زندگی انسان باشد و رمضان بهترین زمان برای بازخوانی این راهنماست.
حسینی ادامه داد: ماه برکت به این معناست که خداوند در این ایام، ظرفیت رشد معنوی را چند برابر میکند. یک کار نیک، پاداشی افزون مییابد و یک توبه صادقانه، دریچههای تازهای از رحمت را میگشاید. از این رو، بیتفاوت گذشتن از کنار چنین فرصتی، خسارتی بزرگ است.
وی با اشاره به بُعد اجتماعی روزه اظهار کرد: روزهداری تنها یک عبادت فردی نیست؛ بلکه تمرینی برای همدلی با نیازمندان است. وقتی انسان طعم گرسنگی و تشنگی را میچشد، بهتر میتواند رنج محرومان را درک کند و این درک، او را به انفاق، مهربانی و مسئولیتپذیری اجتماعی سوق میدهد. رمضان میتواند جامعهای همدلتر و اخلاقیتر بسازد.
این کارشناس دینی گفت: رمضان، ماه صبر است؛ صبری که تنها در برابر گرسنگی خلاصه نمیشود، بلکه شامل صبر بر کنترل زبان، چشم و اندیشه نیز هست. اگر زبان از غیبت و تهمت بازداشته شود، نگاه از حرام حفظ گردد و دل از کینه پاک شود، آنگاه روزه به معنای واقعی خود نزدیک میشود.
حسینی افزود: تحمل عطش و شدائد روزهداری، نمادی از ایستادگی در برابر نفس اماره است. همانگونه که آفتاب سوزان شنهای بیابان را دگرگون میکند، مجاهدت با نفس نیز میتواند شخصیت انسان را متحول سازد. رمضان، ماه دگرگون شدن است؛ ماهی برای تبدیل ضعف به قوت و غفلت به بیداری.
وی با اشاره به اهمیت سحر و افطار در این ماه گفت: لحظات سحر، بهترین زمان برای خلوت با خدا و تجدید عهد بندگی است و افطار، جلوهای از رحمت و مهربانی الهی. هر سحر و افطار، یادآور این حقیقت است که انسان همواره محتاج لطف پروردگار خویش است.
این کارشناس دینی در پایان تصریح کرد: آغاز ماه برکت را باید مغتنم شمرد. اگر شعبان، ماه آمادهسازی دلها بود، رمضان ماه شکوفایی آنهاست. امید آنکه با بهرهگیری از فرصتهای این ماه نورانی، هر یک از ما گامی به سوی اصلاح خویش برداریم و این رمضان، سرآغاز تحولی عمیق در جان و رفتارمان باشد؛ تحولی که آثار آن نهتنها در این ماه، بلکه در سراسر سال جاری بماند.
انتهای خبر/